In (6) bestaat de voorzetselconstituent steeds uit het vaste voorzetsel en een nominale constituent. Bij sommige gezegden kan de voorzetselconstituent ook bestaan uit het vaste voorzetsel en een bijzin (zie ook 17.1.4.1 Adpositieconstituenten met een bijzin als complement):

Bij een aantal vaste uitdrukkingen lijkt ook een voorzetselvoorwerp voor te komen:

In tegenstellingen tot de andere voorbeelden hierboven verwijzen erbij, erop en erom in deze uitdrukkingen niet naar een entiteit in de wereld. We beschouwen ze daarom niet als voorzetselvoorwerpen, maar als een deel van het gezegde: erbij zijn, erop nahouden en het erom doen.

In eerdere versies van de ANS werden deze gevallen wel als voorzetselvoorwerp gezien, zij het als 'loos' voorzetselvoorwerp (Geerts e.a. 1984: 853, ANS2 ). Zie ook Taaladvies.net .

Welke functie vervullen afhankelijke zinnen die ingeleid worden door een voorwaardelijk voegwoord zoals als in (i) of wanneer in (ii)? We beschouwen ze niet als voorzetselvoorwerp bij het gezegde begrip hebben, maar als een bepaling van voorwaarde bij dat gezegde.

Zie Taalportaal  voor een vergelijkbare analyse en meer argumentatie.

Een argument voor deze analyse is dat de voorwaardelijke betekenis van de afhankelijke zin bewaard blijft: het begrip voor de Vlamingen in (i) wordt bijvoorbeeld enkel bewaarheid als die Vlamingen zich niet in het Frans kunnen uitdrukken. Zulke afhankelijke zinnen komen dan ook enkel voor bij gezegden waar een voorwaardelijke betekenis zinnig is, zoals begrip hebben.

Afhankelijke zinnen die fungeren als voorzetselvoorwerp kunnen niet op de eerste zinsplaats staan:

Hierin verschilt het voorzetselvoorwerp van het lijdend voorwerp en het oorzakelijk voorwerp, waarbij de afhankelijke zin wél op de eerste zinsplaats kan staan.

Wel kan een voorzetselvoorwerpszin in de aanloop geplaatst worden, tenminste als hij in de zin herhaald wordt door een andere adpositieconstituent:

Soms lijkt het alsof een afhankelijke zin als voorzetselvoorwerp in de aanloop niet de gewoonlijke vorm van een afhankelijke zin heeft, maar die van een hoofdzin. Zulke zinnen analyseren we als een nevenschikking van twee hoofdzinnen. We vatten de eerste zin (Die reserves zouden een keer opraken) dus niet op als voorzetselvoorwerp bij de zin na de komma.

Het gaat hier om een nevenschikking zonder verbindingswoord, ofwel asyndeton.

Borms (2018) gaat voor 50 veelvoorkomende gezegden met een beknopte bijzin als voorzetselvoorwerp na in hoeverre ze met een voorlopig voorzetselvoorwerp voorkomen in het Corpus Hedendaags Nederlands. Ze noemt er 20 die altijd of vrijwel altijd met een voorlopig voorzetselvoorwerp voorkomen, waaronder streven (naar), zich hoeden (voor), ontkomen (aan), terugdeinzen (voor), rekenen (op) en piekeren (over):

De voorbeelden in (i)-(v) komen uit Borms (2018).

Vier komen altijd of vrijwel altijd zonder voorlopig voorzetselvoorwerp voor, allemaal met het vaste voorzetsel tot: aanmoedigen (tot), aansporen (tot), noodzaken (tot) en overreden (tot).

Bij de helft van de onderzochte gezegden zijn beide varianten dus een mogelijkheid. Bij sommige komt de variant met voorlopig voorzetselvoorwerp vaker voor, zoals bij aandringen (op), instemmen (met) en neigen (tot). Bij andere komt de variant zonder voorlopig voorzetselvoorwerp vaker voor, zoals bij verleiden (tot), overhalen (tot) en openstaan (voor). En bij enkele gezegden komen beide varianten ongeveer even vaak voor, zoals bij aanzetten (tot) en toestemmen (in).