In de zin hieronder lijkt adem misschien het lijdend voorwerp bij het intransitieve werkwoord halen:

We beschouwen adem in zulke zinnen echter niet als lijdend voorwerp, maar als deel van het werkwoord, een samenkoppeling: ademhalen. Andere voorbeelden zijn autorijden, gitaarspelen en ruziemaken.

Ademhalen moet volgens de officiële spellingsregels  in bepaalde vervoegingen dan ook aan elkaar worden geschreven:

iIedereen mag weer rustig ademhalen.

CHN

iiAls ik ademhaalde, deed het al pijn.

CHN

Het substantief in deze samenkoppelingen vormt geen zelfstandige nominale constituent. Zo is het bijvoorbeeld doorgaans onmogelijk een determinator, zoals de in (2), of een adjectief, zoals frisse in (3), toe te voegen:

Zie 12.3.4.3 Samenkoppelingen met een substantief voor een uitgebreidere bespreking van dit type werkwoorden.

Bij verplicht wederkerende werkwoorden, zoals zich schamen in (4) of zich vergissen in (5), beschouwen we het wederkerend voornaamwoord als deel van het gezegde en niet als lijdend voorwerp.

Bij sommige verplicht wederkerende werkwoorden, zoals zich afvragen of zich realiseren, vervult een andere constituent wél de rol van lijdend voorwerp, zoals de afhankelijke zin hoe het kon dat ze deze tuin niet eerder hadden gezien bij zich afvragen:

Let op: niet elk wederkerend voornaamwoord hoort bij het gezegde. Bij toevallig wederkerende werkwoorden, zoals wassen en scheren, vervult het wederkerend voornaamwoord wél de rol van lijdend voorwerp. Bij deze werkwoorden is het steeds mogelijk het wederkerend voornaamwoord te vervangen door een andere constituent, zoals zijn zoontje in (7).

Ook het in de vaste uitdrukkingen in (8)-(14) beschouwen we als deel van het gezegde, niet als lijdend voorwerp. Het verwijst in deze gevallen niet naar iets of iemand.

In eerdere versies van de ANS werd dit wel als lijdend voorwerp gezien, zij het als een 'loos' lijdend voorwerp (Geerts e.a. 1984: 839, ANS2 ): zonder betekenis of verwijzende functie, maar wel met de syntactische functie van lijdend voorwerp.